سوره «قدر» در مکّه نازل شده و همانند دیگر سوره‌‏هاى مکّى، آیاتش کوتاه و موزون است.
این سوره با اشاره به نزول قرآن در شب قدر آغاز و با بیان اهمیّت شب قدر نزد خداوند و برترى آن بر هزار ماه ادامه می‌‏یابد و با سلام و درود الهى در آن شب پایان می‌پذیرد.
روایات متعدّدى در فضیلت تلاوت این سوره بعد از سوره حمد در وارد شده است و به ى که آن را در واجب بخواند خطاب می‌شود: «غفر اللّه لک ما مضى فاستأنف العمل؛ خداوند گذشته تو را بخشید، از نو آغاز کن».( وسائل الشیعه، ج ۶، ص ۷۹)
رضا علیه‌السلام فرمود: ى که در زیارت قبور مؤمنین، سوره قدر را هفت مرتبه بخواند، خداوند آن مردگان و ى که این سوره را تلاوت کرده است، می‌آمرزد.(تفسیر نورالثقلین)
بر اساس نظر مفسّران، قرآن دو بار نازل شده است. یکبار به صورت یکپارچه در شب قدر که این سوره به آن اشاره دارد و بار دیگر به صورت تدریجى در مدت ۲۳ سال دوره رس . تعبیرات قرآن نیز درباره نزول این کتاب آسمانى دو گونه است؛ برخى با واژه «انزلنا» از ریشه اِنزال به معناى نزول دفعى آمده و برخى دیگر با واژه «نزّلنا» از ریشه تَنزیل به معناى نزول تدریجى آمده است.
از انضمام آیه «انّا انزلناه فى لیلة القدر» با آیه «شهر رمضان الّذى انزل فیه القرآن» معلوم می‌‏شود که شب قدر در ماه رمضان است، امّا اینکه کدام یک از شب‏‌هاى ماه رمضان است، در قرآن چیزى بر آن دل ندارد و در روایات نیز به صورت مردّد میان یکى از سه شب آمده است. چنانکه از صادق‏ علیه‌السلام در مورد شب قدر پرسیدند و آن حضرت فرمود: در شب نوزدهم، بیست‌ویکم و بیست‌وسوم رمضان جستجویش کن.