در شب قدر دلـم بـا غـزلی هـمـدم شـد                               بـین مـا فاصله هـا واژه بـه واژه کـم شـد     چـارده مرتبه قرآن کـه گـرفتـم برسـر                         در حرم یک به یک ات غزل، محرم شد    ابـتـدا  حرف دلم را بـه نـگـاهـم دادم                        بوسه می خواست لبم، گنبد خضرا خم شد    خم شد آهسته از اسرار ازل با من گفت                      گـفـت: ایـوان نـجـف بوسـه گـه عـالـم شـد    بعدهم پـشت همان پـنجره ی رویـایـی                    چـشم من ، محو ضریحی که نمی دیدم شد    خواستم گریه کنم بلکه بر این زخم عمیق                 گـریـه مـرهم بشـود ، خون جگر مرهم شـد    گریه ، عطش آمد به سراغم ، گفتم:                  بـه فـدای لب خشکـت ! هـمه جـا زمـزم شـد    روی سـجـاده ی خـود یـاد لـبت افتـادم                         تـشـنـه ام بـود ، ولـی آب بـرایـم سـم شـد