گریس محصولی نیمه مایع تا جامد است که از اختلاط یک عامل تغلیظ کننده در مایعی روان کننده حاصل می‌شود.
این تعریف نشانگر آن است که گریس، روانکاری است که به مقدار مشخصی سفت شده باشد و دارای خواص ویژه‌ای است که روغن روانکار به تنهایی آن خواص را دارا نیست.
در مواردی که نیاز است تا ماده روان کننده دریک مکانیزم در وضعیت اولیه‌اش باقی بماند (مثلاً یاتاقان چرخ‌ها)، خصوصاً در جاهایی که امکان روانکاری مجدد، محدود بوده ویا از لحاظ اقتصادی مقرون به صرفه نباشد، روانکاری با گریس برتری دارد. هم چنین در مواردی که نیاز به آب بندی در سیستم وجود دارد، باید بجای روغن، از گریس استفاده کرد.
به دلیل ماهیت ساختاری، گریس مانند روغن وظایف خنک کنندگی و پاک کنندگی را در سیستم به عهده ندارد. اما انتظار می‌رود به غیر از این دو مورد، گریس‌ها دیگر خواص روغن‌های روانکار، نظیر کاهش اصطکاک، ایجاد لایه روانکاری، جلوگیری از ساییدگی، محافظت قطعات در برابر خوردگی، سازگاری با مواد موجود در قسمت‌های روانکاری را به طور کامل داشته باشند.
متداول‌ترین تغلیظ کننده‌ها، صابون‌های ف ی عناصری نظیر لیتیم، کلسیم، آلومینیوم، باریوم، مس و سرب هستند و مایع روان کننده نیز غالباً دارای پایه معدنی می‌باشد. به منظور بالا بردن خواص گریس و بهبود کارآیی آن، مواد افزودنی مختلفی نظیر دی سولفید مولیبدن (به منظور کاهش سایش و اصطکاک) به آن اضافه می‌شود.
بخش‌های مختلف اتومبیل که نیاز به گریس دارند عبارتند از:

جلوبندی یا سیستم تعلیق، سیبک‌ها، یاتاقان‌های چرخ، محور‌ها و چهار شاخ گاردان.

برای بهره‌مندی هر چه بیشتر و بهتر از گریس، رعایت نکات زیر ضروری به نظر می‌رسد:

  • گریس را باید به توصیه کار‌شناسان مربوطه و طبق کتابچه راهنمای اتومبیل، انتخاب و مصرف کرد.
  • از اختلاط دو یا چند نوع گریس مختلف باید خودداری شود.

معمولاً برای سیستم جلوبندی از گریس‌های با پایه لیتیوم یا کلسیم، در سیبک‌ها از گریس‌های پایه لیتیومی، در یاتاقان‌های چرخ، گریس‌های با پایه سدیمی و در محور‌ها و چهار شاخ گاردان نیز از گریس‌های پایه لیتیومی استفاده شود.